وبینار آموزشی نکات کاربردی در درمان مجدد ریشه ( به همت دکتر حسینی گوشه و انجمن اندودانتیست های ایران)

دکتر حسینی جلسه را با یک قرارداد باز می‌کند: اول کمی شواهد، بعد کیس‌ها — چون «دانشی که داریم باید در مقام عمل به کارمان بیاید». مرور کوتاه شواهد چهار عدد را روی میز می‌گذارد: در مرور سیستماتیک پاک و همکاران روی ۳۳ مقاله، حدود ۳۶ درصد دندان‌های اندوشده ضایعه پری‌آپیکال داشتند؛ موفقیت درمان ریشه ۸۰ تا ۹۵ درصد است، یعنی ۵ تا ۱۰ درصد فیل — که با حجم درمان‌ها عدد بزرگی می‌شود؛ در مطالعه هاسن فقط ۳۹ درصد دندان‌های دارای ضایعه اصلاً درمان مجدد شدند؛ و در مطالعه گلدمن، درمانگران بر سر سلامت یا بیماری همان رادیوگرافی به توافق نرسیدند و ۶ تا ۸ ماه بعد ۲۰ درصدشان رأی خودشان را عوض کردند. نتیجه‌ای که مدرس از این‌ها می‌گیرد آرام‌بخش است: اختلاف نظر بین دو همکار روی یک کیس کاملاً طبیعی است.

ستون فقرات تصمیم‌گیری او سه پرسش پشت‌سرهم است — آیا این درمان فیل شده؟ اگر شده، درمانش بکنیم یا نه؟ و اگر بکنیم، چه درمانی؟ — و سه ضلع تصمیم: دندان و پروگنوز و تاریخچه‌اش، دندانپزشک با دانش و تجربه و تمایلاتش، و بیمار. صادقانه‌ترین جمله جلسه همین‌جاست: وقتی خودش ایمپلنت می‌گذاشت، راحت‌تر می‌توانست بیمار را به سمت ایمپلنت ببرد. بقیه وبینار سفر میان کیس‌هاست: دندانی که تاریخچه پرونده نجاتش داد، ورتیکال روت فرکچری که جراحی اکتشافی رو کرد، آمفیزم زیرکاسه چشم در دختر ۱۸ ساله، تفکیک اوورفیلینگ از اوراکستنشن، خارج‌کردن گوتای اور با هد استروم، خارج‌کردن پست بدون سوزاندن استخوان، حلال و فایل دستی در کانال تنگ، کانال میس‌شده، سیل کرونال، و اقتصاد و اخلاق ارجاع.

خط ممتد جلسه اما تشخیص است، نه تکنیک: کلینیسینی که عالی درمان می‌کند ولی درست تشخیص نمی‌دهد، فقط یک درمان بی‌عیب را روی دندانی انجام می‌دهد که به آن نیاز نداشت. به همین دلیل مدرس مدام تاریخچه و معاینه بالینی را بر رادیوگرافی مقدم می‌کند — کیسی که به‌جای دندان شش ارجاع شده بود و ترک کاسپ مزیولینگوال دندان هفت داشت، و کیسی که رادیولوسنسی متعلق به دندان مجاور بود و با ۲۰ درجه تغییر زاویه معلوم شد. تعادلش هم صریح است: نه هر ضایعه وسیعی کشیدنی است و نه هر گوتای اوری بیماری؛ گوتای اور در حالت عادی اینرت است و آنچه ضایعه را نگه می‌دارد باکتری است. و هیچ قول صددرصدی هم در کار نیست — پاسخ او به بیمار «۵۰-۵۰» است و تمام تلاشم را می‌کنم.