وبینار آموزشی آشنایی با سیستم های روتاری و رسیپروکال و شوینده ها در اندودانتیکس، پارت اول (به همت دکتر حائری ، دکتر کاظم و دکتر شهروان و انجمن دندانپزشکان عمومی ایران)

دکتر حائری این پارت را با یک پرسش ساده باز می‌کند: اصلاً چرا دندان را روت‌کانال می‌کنیم؟ پاسخ خودش دو خطی است — اگر ضایعه‌ای هست خوب شود، و اگر نیست بعداً هم ایجاد نشود. همین جمله کوتاه هم تعریف موفقیت است و هم تعریف شکست: دندانی که پیش از درمان ضایعه نداشت و چند سال بعد ضایعه پیدا کرده، روت‌کانالش فیل شده است.

بخش دوم مرور آمار است، با لحنی صریح و خودانتقادی. کتاب‌ها برای اندوی ایده‌آل موفقیت بالای ۹۰ تا ۹۵ درصد می‌دهند، ولی سیستماتیک ریویوی مقالات ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۰ می‌گوید بیش از ۴۰ درصد دندان‌های اندوشده ضایعه اپیکال دارند؛ در مطالعه‌ای روی OPG بیماران دانشکده‌های کرمان، تهران و مشهد این رقم از ۵۰ درصد هم گذشته و فقط حدود ۴۰ درصد کارها کرایتریای یک اندوی ایده‌آل را داشته‌اند. از هر ده دندان اندوشده، شش تا روت‌کانال خوبی نداشته‌اند — و مدرس تأکید می‌کند این ایراد از ماست، از انجام‌دهنده درمان.

نیمه دوم به آماده‌سازی کانال می‌رسد و سه کانسپت را کنار هم می‌گذارد: اپیکال گشاد با تیپر کرونالی محدود؛ اپیکال کم‌باز با فلیرینگ کرونالی بیشتر، از ترس ترنسپورت در کروهای ریز انتهایی؛ و کانسپت سوم که سوزن شست‌وشوی نازک‌تر را وارد معادله می‌کند تا هر دو سر کانال کمتر تراشیده شود. هر سه یک هدف دارند و همان هدف، اصطلاح امروزی را ساخته است: شیپینگ فور کلینینگ. پارت اول درست وسط توضیح همین کانسپت سوم قطع می‌شود.