هیپوکلریت سدیم

مدرس به گزارشی از انجمن اندودانتیست‌های آمریکا استناد می‌کند که هیپوکلریت پرمصرف‌ترین شوینده است، بعد از آن ای‌دی‌تی‌ای و سپس کلرهگزیدین. امتیاز اختصاصی هیپوکلریت در برابر کلرهگزیدین، حل‌کنندگی بافتی است — نکته‌ای که خودش دو بار به‌عنوان سؤال محتمل بازآموزی تکرار می‌کند. نکته سوم و تازه‌تر این است که بهترین لوبریکنت هنگام کار با فایل روتاری هم خود هیپوکلریت رقیق‌نشده است.

درباره غلظت، محدوده مطالعات از نیم درصد تا حدود ۵.۲۵ یا ۶ درصد بازار است. رقیق کردن، خاصیت آنتی‌میکروبیال را کم نمی‌کند و فقط حل‌کنندگی بافتی را پایین می‌آورد؛ به همین دلیل بسیاری از مطالعات به غلظت میانه دو و نیم تا سه درصد رسیده‌اند که هر دو خاصیت را تا حد قابل قبولی نگه می‌دارد. برای برگرداندن حل‌کنندگی از دست رفته، محلول را گرم می‌کنند — با اوون مخصوص یا، در نبود آن، از راه حرارتی که خود امواج اولتراسونیک تولید می‌کند.

نکات کاربردی زمان و حجم هم مهم‌اند: هیپوکلریت پس از حدود دو دقیقه در کانال خنثی می‌شود و باید رفرش شود، مجموع مرحله شست‌وشو نباید کمتر از بیست دقیقه باشد، و رقیق‌سازی باید همان روز درمان انجام شود. در سمت خطرها: سمی است، لباس بیمار را تغییر رنگ می‌دهد، بوی بد دارد، با پلیمریزاسیون سیلر رزینی تداخل می‌کند و بدون رابردم و حفاظ چشم نباید به کار رود.