دیکاپلینگ ویت تایم

پایه استدلال، توزیع زمانی استرس پلیمریزاسیون است: بیشترین استرس در پنج تا سی دقیقه اول رخ می‌دهد؛ پس از پنج دقیقه حدود نود درصد، پس از سی دقیقه حدود نود و پنج درصد و پس از پنج روز صد درصد آن خنثی می‌شود.

حداقل زمان قابل قبول کلینیکی پنج دقیقه است و در همین فاصله نباید بیش از یک‌ونیم میلی‌متر کامپوزیت روی سطح گذاشته شود، چون کیور توده ضخیم‌تر، لایه هیبرید نابالغ را «دور می‌کشد».

فایده دوم این است که پس از این انتظار، سطوح از نظر استحکام باند یکدست‌تر می‌شوند و مسابقه طناب‌کشی بین مینای فست‌مچور و عاجِ کندتر، دیگر به زیان لایه هیبرید تمام نمی‌شود.