آلیاژ نیکل تیتانیوم

روایت مدرس ساده و دقیق است: فایل دستی و استینلس استیل قابلیت چرخیدن ندارد؛ اگر کا فایل را داخل کانال بگذارید و هی بچرخانید می‌شکند و وضعیت هدستروم از آن هم بدتر است، و به همین دلیل با فایل دستی حداکثر واچ وایندینگ می‌کنیم. وقتی آلیاژ نیکل تیتانیوم ساخته شد، این آلیاژ قدرت آن را داشت که بچرخد و نشکند — و همین شروع انقلاب روتاری بود.

نسل اول این فایل‌ها (مثل فلکس‌مستر) شکل مموری داشتند و مزایایی که برایشان می‌شمردند این بود: فلکسیبل‌تر، تورشنال لیمیت مناسب‌تر، خستگی کمتر، خراب‌نشدن با هیپوکلریت و قابل اتوکلاو بودن.

ولی آلیاژ آن نسل آستنیتی بود: سفت و محکم، با برش عالی، و در عوض شکست بالاتر و تعویض زودتر. امروز با تریتمنت‌هایی که روی فایل‌ها انجام می‌شود، بیشتر فایل‌ها به سمت فاز مارتنسیتی رفته‌اند — با دست هم خم می‌شوند — و به گفته مدرس دیگر می‌توان حتی در کروهای ۹۰ درجه هم از آن‌ها استفاده کرد.